Het gay-universum houdt soms van een verrassende verhaallijn; of zou Cupido hier een rol hebben gespeeld?

Wie denkt dat romantiek alleen in films voorkomt, heeft Aleida en Martie nog niet ontmoet. In hun lichte hoekappartement aan de rand van het Bossche centrum vertellen ze hun verhaal tussen de warme koffie en de stroopwafels door. Het soort verhaal waarbij je halverwege denkt: dit verzin je niet.....


Het begon allemaal in Blijdorp, Rotterdam. Twee buurmeisjes samen spelend op de stoep. Voetballen, bomen klimmen, waarzeggertje spelen op zolder – als de één ergens was, was de ander meestal ook in de buurt. Tot hun twaalfde. Daarna waaierden hun levens uit in verschillende richtingen.

En nu even de vooruitspoel-knop ingedrukt houden: 47 jaar later. Aleida zit op Lesbos aan een drankje wanneer een vrouw met prachtig lang blond haar voorbijloopt. Opvallend? Zeker. Gesproken? Nee. Einde verhaal, zou je denken.

Zes maanden later staat Aleida op een vrouwenfeest aan de Oudegracht in Utrecht. Daar ziet ze opnieuw diezelfde blonde vrouw in gesprek met een gemeenschappelijke kennis. Dit keer besluit ze wél op haar af te stappen. “Ik ben Martie van der Mijn,” zegt de vrouw. “Ik ben Aleida van Efferen,” antwoordt Aleida. En toen ....viel het kwartje. Niet alleen was dit de mysterieuze blonde vrouw van Lesbos, maar ook haar jeugdvriendinnetje van vroeger.

Martie nodigde Aleida uit om eens te komen eten in Haarlem. Dat etentje begon op twee ongemakkelijke keukenstoeltjes en eindigde vijf uur later. De stoelen waren nog steeds ongemakkelijk, maar de gesprekken niet. Er bleek bijna een halve eeuw aan verhalen ingehaald te moeten worden. Hun levens waren ondertussen wel behoorlijk verschillend verlopen. Martie woonde destijds samen met een man. Ze wist al vroeg dat vrouwen haar ook aantrokken en kreeg later van haar vriend de ruimte om dat op haar eigen tempo te onderzoeken. Haar coming-out verliep verrassend harmonieus. “Het moeilijkste was dat je iemand verdriet doet,” zegt ze. “Maar soms hoort eerlijk zijn ook daarbij.”

Aleida koos een iets rumoeriger pad. Zij dook als twintiger de roze wereld in en vanaf haar 22e had ze relaties met vrouwen . Een daarvan duurde achttien jaar om vervolgens weer alleen verder te gaan. Met een lerarenopleiding Geschiedenis en Maatschappijleer als achtergrond keek zij kritisch naar de maatschappij en stroopte haar mouwen op in de vrouwenbeweging. Ze werd aktief in de politiek, vrouwencafés, organiseerde acties, vredesdemonstraties en feministische discussies. Massale betogingen en knuppelende agenten zitten nu nóg in Aleida's geheugen . Ook nu volgt Aleida de maatschappelijke ontwikkelingen met een scherp oog.

Sinds een half jaar wonen ze in ’s-Hertogenbosch. En hoewel een verhuizing op latere leeftijd best spannend kan zijn, voelen ze zich hier opvallend snel thuis. Het Bossche vertrouwen blijft een bron van verwondering, zegt Martie. Een deurmatje meenemen zonder direct af te rekenen? Een drankje bestellen en pas betalen als je weggaat? In Rotterdam zouden daar waarschijnlijk drie formulieren en een controlecommissie voor nodig zijn.

Ouder worden is een onderwerp waar veel lezers zich in zullen herkennen. Aleida en Martie zeker ook. Ze droomden ooit van gezamenlijk ouder worden in een CPO-woonproject met gelijkgestemden. Er werd gezocht, gepland en veel overlegd maar uiteindelijk bleek het toch niet de juiste oplossing. Soms loopt een droom anders dan gedacht.

Toch hebben ze hun oplossing gevonden: investeren in mensen. Buren leren kennen, leuke dingen organiseren in de flat, nieuwe contacten leggen en elkaar helpen wanneer dat nodig is. Martie is onlangs gestart als gastvrouw bij het Roze Stadsdorp. Ontmoeten, verbinden en zorgen dat niemand er alleen voor staat – juist dat geeft haar energie.

En misschien zit daar wel de kern van hun verhaal. Niet de toevallige hereniging. Niet de activistische geschiedenis. Niet eens die blonde verschijning op Lesbos. Het gaat om samen oud durven worden. Om weten dat er iemand naast je zit als het leven ingewikkeld wordt. Om samen nieuwe wortels slaan in een nieuwe stad. Om liefde die als vriendschap begon, een halve eeuw een omweg maakte en uiteindelijk toch thuiskwam.

En met zoveel opgebouwde levenservaring wil ik weten wat hun advies zou zijn aan jonge mensen die aan een coming-out denken. Martie houdt het kort: “Nooit opgeven.”  Aleida vult aan: “Doe wat je wil doen, ga geen grenzen overschrijden, en volg je gevoel".

Na het horen van hun verhaal denk je vooral: soms weet het leven heel goed waar het mee bezig is. Mooi toch?