Als je Moniek Peijnenburg in één woord zou moeten samenvatten, dan is het: energie. Of nee — verbinding. Of misschien toch: zingend door het leven. Gelukkig hoeven we niet te kiezen, want Moniek is het allemaal.

Ze groeide op in Etten-Leur, boven het restaurant van haar ouders. Met drie broers in een gezin waar altijd gewerkt werd. “We moesten zachtjes lopen,” vertelt ze, “want beneden zaten de gasten.” Gezellig? Niet per se. Vormend? Absoluut. Toen haar moeder overleed was Moniek veertien. Even als au pair naar Frankrijk en daarna zelfstandig wonen in Den Bosch. Toen ze een tijdje werkte als groepsleidster bij het Instituut voor Doven in Sint-Michielsgestel werd ze hopeloos verliefd op een vrouw. Ze was twintig, het was spannend, heerlijk en vol dansavonden. Het Vrouwenhuis, ChezNous, Papillon, de Blauwe Druif — Moniek danste zich door de Bossche nachten. Thuis pakte ze haar coming-out strategisch aan: ze liet subtiel boeken over homoseksualiteit slingeren. Haar vader reageerde uiteindelijk zoals je het ieder queer kind gunt: “Als jij gelukkig bent, ben ik het ook. We trekken een goede fles wijn open.”

Moniek noemt zichzelf iemand van de verbinding en dat zie je overal in haar leven terug. Ze wilde dolgraag moeder worden en dat werd ze ook: in een volgende relatie werd zij de trotse moeder van twee prachtige kinderen (en inmiddels ook supertrotse oma). Daarom ook is Moniek vrijwilliger bij de Stichting Meer dan Gewenst oftewel: Nederlandse stichting voor Regenboogouderschap. Twintig jaar lang vormde ze met haar vrouw een gezin. Toen ze besefte hoe snel kinderen groot worden, koos ze bewust voor minder te werken en voluit te moederen. Kinderboerderij, zwemmen, samen zijn — “lekker burgerlijk,” zegt ze met een knipoog, maar vooral: precies goed.

Professioneel heeft ze al dik twintig jaar haar eigen grafisch ontwerpbureau en geeft ze DTP-cursussen. Mensen om zich heen, presenteren, verhalen delen — dat past haar. Nog steeds ontwerpt ze met liefde voor onder meer vrouwenkoor Behoorlijk Bekoorlijk en het Roze Stadsdorp. Zingen is één van haar grootste energiebronnen. Bij Behoorlijk Bekoorlijk staat ze niet stil, letterlijk niet. Als Moniek zingt, beweegt alles mee. Ze springt en ze straalt. Na repetities fietst ze naar huis “alsof ik vleugels heb”. De energie spat eraf. Stilzitten is geen optie.

Moniek woont inmiddels zeven jaar in een woongemeenschap waar bewoners samen ouder worden. Niet: we zorgen vóór elkaar, maar: we kijken óm naar elkaar. Ze zit in de PR-commissie, leidt gemeenteraadsleden, rijksbouwmeester en andere belangstellenden rond. Verbinding, weet je nog? Het begon allemaal met een informatiebijeenkomst van Stichting Kilimanjarowonen. Die adviseert bij cpo-projecten voor gemeenschappelijk wonen, (collectief particulier opdrachtgeverschap) waarbij de toekomstige bewoners zélf aan het roer staan als zij een woonproject willen opstarten.

Bij het Roze Stadsdorp voelt ze zich thuis. Nieuwe mensen ontmoeten en vooral meedoen, vervelen doet ze zich in roze Den Bosch in elk geval niet. Moniek is moeder, oma, ontwerper, zangeres, verbinder. En vooral: een vrouw die barst van de levenslust — zeker als er muziek klinkt!

Jan van Helvoort